Mijn verhaal

Mijn naam is Ad de Wit.
Het was in april 1995, ik was toen 38 jaar, toen er bij ons op het dorp een rommelmarkt was. Hier was ook de gelegenheid om op 2 racefietsen onderling tegen elkaar een wedstrijd over één kilometer te rijden. Fanatiek als ik over het algemeen ben, deed ik hier aan mee, en won. Na een kwartier verder gelopen te hebben over de rommelmarkt, raakte ik steeds vermoeider. Ik kwam niet goed meer op adem en werd duizelig. Ik besloot om alvast op de grond te gaan zitten zodat ik niet zou vallen, maar al spoedig besloot ik om maar op de stenen te gaan liggen omdat ik anders alsnog bang was dat ik om zou vallen.
Na een kwartiertje was ik dusdanig hersteld dat ik weer zelf naar huis kon. De volgende dag ben ik naar mijn werk gegaan, maar ook hier ging het fout en ik bleek een burnout te hebben. Na een jaar zeer veel gegeven te hebben in een nieuwe baan was ik volledig leeg. Ik heb toen een half jaar thuis gezeten, voordat ik weer aan het werk kon gaan.
In januari 1998 overkomen me ineens dezelfde klachten als 3 jaar eerder. Het zweet breekt me uit in vergaderingen, ik krijg tintelingen in mijn armen en voeten, ben vermoeid en kan er niet meer tegenop. Ik kom opnieuw thuis te zitten maar raak nu depressief. Ik weet niet wat me overkomt, altijd vrolijk geweest en nu gaat alles langs me heen. Wat er rond me heen gebeurt interesseert me niet. De kinderen doen hun verhaal maar ik hoor het niet.
Op een dag zit ik thuis achter de computer en zeg tegen mijn zoon van 12, als ik straks neer val op de grond bel dan gelijk de dokter, want ik denk dat ik het aan mijn hart heb. Even later komt mijn vrouw thuis en zij besluit de dokter te bellen en binnen 5 minuten lig ik met een tabletje onder mijn tong. Het helpt niet, maar gelukkig blijk ik aan mijn hart niets te mankeren. Dan op een dag hoor ik op de radio het verhaal van een vrouw die precies dezelfde klachten opnoemt als ik had. Zij vertelde erbij dat zij er door een behandeling vanaf was gekomen. Ik heb toen het telefoonnummer gebeld wat zij noemde en kon de volgende week al terecht voor een afspraak. Ik bleek een chronisch verkeerde ademhaling te hebben, chronische hyperventilatie, en had 28 lichamelijke klachten. Na 6 weken behandeling had ik nog 4 klachten over die ook bijwerkingen konden zijn van de medicijnen. Na 6 maanden was ik klachtenvrij. Ik heb vooral de eerste 2 jaar nog wel eens een kleine terugval gehad, maar als ik dan 2 of 3 dagen mijn oefeningen weer deed, dan was ik er weer volledig boven op. De laatste anderhalf jaar heb ik privé zeer veel spanning meegemaakt, maar heb dit zelf wonderwel kunnen verwerken. Ik ben ervan overtuigd dat als mijn ademhaling nog verkeerd had gezeten, ik dan zeker weer in een depressie terecht was gekomen.
Achteraf had ik al veel langer last van een verkeerde ademhaling met diverse vage klachten, zoals vaak hoofdpijn vanuit de nek, vast zitten en pijn in de schouders, bijna altijd diarree en regelmatig angstig in ruimtes met veel mensen. Ik ben heel wat keren de kerk uit gemoeten omdat ik dacht dat ik het aan mijn hart kreeg. Dit is nu gelukkig allemaal verleden tijd en ik voel mij topfit.
Direct toen ik van deze behandeling hoorde had die mijn belangstelling en vond ik dat dit professioneel opgepakt moest worden. Dit heeft geresulteerd in Ademnet waarbij ik nu samen met de therapeutes die mij behandelt hebben, ga proberen om het ziekteverzuim binnen het bedrijfsleven terug te dringen. De therapeutes hebben zelf ook allemaal deze klachten gehad en de behandeling ondergaan en kunnen zich daardoor heel goed inleven in de situatie van de cliënt. Ik ben ervan overtuigd dat er zeer veel mensen binnen bedrijven zijn die diverse vage klachten hebben. Door mijn ervaringen en ondertussen de ervaringen van al zeer veel personen weet ik dat deze klachten vaak de voorlopers zijn van een burnout of een depressie. Het is voor mij een uitdaging om nu vroegtijdig deze personen te helpen en hun een zwarte periode in hun leven te besparen. Anderzijds komen we gelijk met diverse personen in contact die al wel deze zwarte periode meemaken, maar waarvan ik weet dat zij er redelijk snel uit kunnen komen door deze behandeling. En wat is er mooier dan een medemens zijn gezondheid weer terug te kunnen geven.